สายลมในอ้อมกอดอัคนี : เปลวไฟดวงที่ยี่สิบห้า [NC]
“เรื่อง บางเรื่องมันมีอะไรซับซ้อนมากว่าที่คิด ถ้าลมเข้าไปยุ่งเรื่องมันจะแย่กว่าเดิมปล่อยให้เขาปรับความเข้าใจกันเองไม่ ดีกว่าเหรอ” อัคนีเอาเหตุผลเข้าสู้อดไม่ได้ที่จะฝังจมูกลงแก้มใสเต็มรักและยังคลอเคลีย ไม่ห่าง กลิ่นแป้งเด็กชวนให้ต้องลดหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวตวัดปลายลิ้นเล็มเลียจนขึ้น สีจ้ำ
“อื้ม! อย่าซนสิยังคุยกันไม่รู้เรื่อง... อืม...” ประโยคหลังถูกกลืนกินด้วยริมฝีปากร้อนชื้นที่ทาบทับ เมื่อรุกเร้ามากเข้าวาโยจำต้องเผยอปากรับเอาลิ้นร้อนเข้ามาและปล่อยให้ เกี่ยวกระหวัดลิ้มลองได้ตามใจชอบ
“ไม่ คุยแล้วครับ เด็กดื้อพูดไม่รู้เรื่องต้องถูกลงโทษ” อัคนีพึมพำกับซอกคออย่างย่ามใจเมื่อวาโยไม่ขัดขืนซ้ำยังโอนอ่อนตาม ผละจากปากอิ่มไล้มาปลายคางและคอระหง มือปลดกระดุมเสื้อออกอย่างชำนิชำนาญ ยอดอกสีสวยเด่นหราเริ่มชูชันดั่งเชิญชวนจนต้องรีบก้มหน้าลงไปดูดดุนสลับขบ เม้ม
“อ๊ะ คุณอย่า...” เสียงแหบเครือคราญคราง วาโยสะท้านไปทั้งกายเมื่อความรู้สึกแปลกใหม่เข้าจู่โจม ปากร้องห้ามแต่แอ่นอกรับอย่างน่าอาย มือเรียวจิกทึ้งเส้นผมนุ่มของอัคนีอย่างต้องการระบายความเสียวซ่าน ยอดอกข้างหนึ่งถูกนิ้วแกร่งบีบคลึงอีกข้างยังถูกคลอบคลองด้วยความร้อนชื้น จากลิ้นร้อนและโพรงปากไม่ห่าง เคลิ้มกับรสสัมผัสวาบหวามได้ไม่เท่าไหร่เป็นต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมือแกร่ง คว้ามือเขาไปจับส่วนกลางที่แข็งขืนของอีกฝ่าย และยิ่งตะเลิดไปใหญ่เพราะซิบกางเกงถูกรูดลง วาโยหยัดกายหนีทันทีที่ความร้อนของอุ้งมือหนาตะปบลงกลางร่าง
“ผะ ผม...” วาโยยืดมืออัคนีไว้ไม่ให้สอดเข้าไปในกางเกง
ร่าง สูงชะงักรอแน่ใจว่าหากร่างเล็กไม่ต้องการเขาก็จะยอมหยุดทันที วาโยลังเลสองจิตสองใจความวาบหวามยังคงอยู่ไม่จางแต่ถูกกลบด้วยความรู้สึก หวาดหวั่นไม่รู้ที่มา เพราะรู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นต่อจึงได้ลังเล ไม่ใช่ไม่เชื่อใจแค่เพราะไม่เคยเลยไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง พลันความแข็งขืนร้อนรุ่มที่เบียดแนบชิดต้นขาขณะรอการตัดสินใจเล่นเอาวาโย หน้าขึ้นสี
อัคนี ยิ้มเอ็นดูเกลี่ยแก้มแดง ไม่ได้อยากจะแกล้งให้อายแต่เก็บความต้องการไว้ไม่อยู่แล้วจริงๆ ร่างขาวนวลหอบกระเส่าข้างใต้ปลุกอารมณ์เขาได้อย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มา ก่อน
“ไม่ไหวแล้วครับผม” คนตัวโตอ้อนตาเป็นประกาย
“ผมไม่เคย...”
“ไม่ เป็นไรฉันสอนเอง” ปากว่ามือขยับสอดเข้าบดคลึงแก่นกายร่างบาง ไล้ปลายนิ้ววนส่วนปลายที่สั่นระริกอย่างน่ารัก รูดรั้งจนสุดและรับรู้ถึงความเปียกชื้นก้มมองจึงเห็นน้ำสีใสยืดติดนิ้วออกมา อัคนีเลียปากแผล็บจัดการปลุกเร้าวาโยต่อ
“อะ อื้ม มะ มันจะเจ็บไหม อ๊ะ อ๋าาา”
“จะพยายามอ่อนโยนครับ”
“อะ อ๊าาา”
เสียง หอบครางกระตุ้นและร่างกายที่บิดเกร็งสร้างความรู้สึกฮึกเหิมใจในพยัคฆ์หนุ่ม รู้ว่าคนใต้ร่างใกล้ถึงฝั่งฝันแล้วจึงขยับมือรัวเร็ว ในหัววาโยขวาโพลนชั่วขณะดวงดวงพร่างพรายจุกเต็มอกก่อนระเบิดโพรงออกมาพร้อม หยาดน้ำรักที่พรั่งพรู ร่างทั้งร่างกระตุกหงึกเสียงหายใจหอบฮักเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มดวงหน้า อัคนีก้มลงซับจูบบนขมับอย่างรักใคร่และไม่รอให้ได้พักจัดการปลดเสื้อผ้าออก จากร่างเล็กทันที มองสำรวจร่างขาวโพลนไล่ตั้งแต่ใบหน้าหวาน ลาดไหล่มน ยอดอกชูชัน เอวคอดกิ่ว แก่นกายสีสด กระทั่งมาถึงช่องทางรัก...
วาโย อายม้วนเมื่อรู้ว่าถูกอีกฝ่ายสำรวจร่างกายทุกซอกมุมรีบหันหลังซุกหน้าลงกับ หมอนหลบเป็นพัลวัน และก็ได้รู้ซึ้งว่าการหันหลังให้อัคนีเป็นสิ่งที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต เมื่อนิ้วแกร่งที่วนเวียนอยู่แถวสะโพกเต่งตึงไล้วนช่องทางหลัง ใช้น้ำรักที่เปรอะมือเป็นตัวหล่อลื่นสอดนิ้วเข้าไปช้าๆ
“ฮึก!” ใบหน้าหวานเชิดรั้นขึ้นเกร็งไปทั้งร่างด้วยสิ่งแปลกปลอมที่ขยับเบิกทางอยู่ ในกายและค่อยเพิ่มจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้วและจากสองนิ้วเป็นสามนิ้ว
“อย่า กลั้นเสียง อย่าเกร็งด้วย ผ่อยคลายหน่อย นั่นล่ะ... อย่างนั้นเด็กดี” อัคนีก้มลงเลียใบหูเล็กเล็มซอกคอและแผ่นหลังบาง จัดการยกสะโพกกลมกลึงขึ้นให้อยู่ในท่าคลาน ใบหน้าคมลดลงมองนิ้วทั้งสามที่ขยับเข้าออกเบิกทางตาเป็นมัน ก่อนวาโยจะได้ทันห้ามปรามอัคนีก็ถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยเรียวลิ้นเสียแล้ว
“อ๊าาาา” ร่างเล็กหวีดร้องด้วยความเสียงซ่านเผลอแอ่นสะโพกรับลิ้นที่ลุกไล่ในช่องทาง อยากได้อะไรที่ใหญ่กว่านี้และสอดลึกกว่านี้ วาโยละอายนักกับความต้องการของตัวเองแต่รสสวาทที่ได้รับทำให้ไม่อาจเก็บกด อารมณ์ได้อีกต่อไป เผลอร้องขอกับอัคนีอย่างหน้าไม่อาย “ฮึก คะ คุณอัคนี มะ ไม่ไหวแล้ว ต้องการ...”
พูดไป แล้วก็แทบกันลิ้นตัวเองตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ด้วยเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มรสสวาททำให้ไม่อาจควบคุมความต้องการของตัว เองได้ เผลอทำตัวไร้ยางอายขออัคคีไปแบบนั้น ความคับแค้นที่ทำตัวเหมือนคนใจแตกเร่ขาดตัวกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำตา ผิดเหรอที่กลัวอัคนีจะมองว่าเขาง่าย
“ชู่ว ร้องทำไมครับลมไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันออกจะชอบที่ลมปากตรงกับใจ” อัคนียิ้มปลอบและจูบซับน้ำตาให้ เขาเข้าใจความรู้สึกของวาโยผ่านทางสีหน้าที่แสดงออกซ้ำยังแกล้งหยอกเย้า เพื่อไม่ให้วาโยใจเสีย และเป็นต้องสะดุ้งเจ็บแปลบเมื่อวาโยขู่ฟ่อลืมอายจิกเล็บลงกลางหลังพร้อม กำปั้นอีกตุบโทษฐานแกล้งไม่เลือกเวลา “เห็นทีคงได้เวลาลงโทษเด็กดื้อขั้นเด็ดขาดเสียแล้ว บังอาจมาทำร้ายร่างกายกันได้”
วาโย เขินสะท้านหัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เมื่ออัคนีผละไปถอดเสื้อผ้าออกเผยให้เห็นร่างกายกำยำสมส่วนเต็มตาโดยเฉพาะ แก่นกายที่ชูชันขึงขังอลังการ นึกอยากเปลี่ยนใจไม่ยอมตกเป็นของอีกฝ่ายก็คราวนี้ อัคนียิ้มเจ้าเล่ห์รู้ทัน มาถึงขนาดนี้แล้วใครมันจะไปหยุดได้กันเล่า ร่างสูงตามไปทาบทับประกบจูบเร่าร้อนมือข้างหนึ่งส่งไปบีบเค้นสะกิดเม็ดสี ทับทิมบนอกอีกข้างจับแก่นกายถูกไถน้ำเมือกกับช่องทางที่อุตส่าห์ลงแรงเบิก ทางไว้
“อึก อื้อออ จะ เจ็บ...” ช่องทางสีสวยถูกสิ่งแปลกปลอมชำแหละเข้าไปอย่างเชื่องช้า ความตึงแน่นที่ได้รับเล่นเอาอัคนีครางกระหึ่มในลำคอ ซับจูบหยาดน้ำตาที่ไหลรินให้วาโยอย่างอ่อนโยน
“ผ่อน คลายหน่อยลม รัดแน่นแบบนี้ฉันก็เข้าไม่ได้สิ” อัคนีดึงแก่นกายที่เข้าไปได้เพียงครึ่งออกพรวดจนก้นงอนเด้งตามก่อนพลิกร่าง เล็กนอนหงาย แหวกเรียวขาสวยออกกว้างแล้วค่อยๆ สอดใส่เข้าไปใหม่พร้องกับรูดแก่นกายวาโยไปด้วยเพื่อให้ลืมความเจ็บ
“อะ อ๊ะ...” มือเล็กจิกครูดแผ่นหลังกว้างระบายอารมณ์ เขาบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไรมากกว่ากันระหว่างความเจ็บปวด กับความเสียวซ่านเมื่อทางรักถูกเติมเต็มจนสุดเผลอตอดรัดแท่งร้อนโดยไม่ ตั้งใจ
“ฮื่ม มม จะยั่วกันหรือไงครับ” อัคนีกระเซ้าเริ่มขยับกายเข้าออกช้าๆ เมื่อวาโยปรับตัวได้แล้ว ใบหน้าหวานหลับพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้มร่างระหงบิดเร่าร้อนแรงอยู่ข้างใต้เผยอ ปากหอบหายใจราวเชิญชวนให้ล้มลงลิ้มลอง ภาพที่เห็นทำอัคนีหมดความอดทนถอดถอนออกจนเกือบหลุดแล้วเสือกไสเข้าไปสุดทาง
วาโย ผวาเฮือกผสานตามร่างสูงที่กุมเกมส์ แม้จะเป็นครั้งแรกแต่ร่างกายกลับเริ่มที่จะมีปฏิกิริยาโต้ตอบเมื่อถูกความ ต้องการเข้าครอบงำตามธรรมชาติ เรียวขาสวยแหกกว้างให้อัคนีได้แทรกกายเข้าออกถนัดถนี่และลึกที่สุด ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านตามแรงกระแทกที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ปลายทางฝันอันสวยงานที่มีดวงดาวล้อมรอบอยู่ข้างหน้าไม่ไกลให้ได้ไขว่คว้า ขณะที่กำลังจะเอื้อมแตะดวงดาวพลันความรู้สึกทั้งหมดเหมือนถูกใครฉุดกระชากลง เหวลึกไม่อาจแตะดาวได้ ร่างน้อยอยากจะกรีดร้องด้วยความขัดใจนักเมื่อคนคุมเกมส์หยุดขยับเอาดื้อๆ
“ฮึก! คุณ อ๊ะ แกล้งผม” วาโยกล่าวโทษดวงตาระห้อยโหยหาความสุขสม
“เปล่าแกล้ง แล้วลมอยากให้ทำอะไรล่ะหืม” ร่างสูงขยับกายเข้าออกเชื่องช้าเป็นที่ขัดใจยิ่งนัก
“อืมมม อย่าแกล้ง”
“เรียก พี่ไฟก่อน อ้อนพี่ไฟด้วย” มือไม่อยู่ไม่สุขลูบไล้ปลายถันที่มีน้ำเมือกใสไหลไม่หยุดอย่างหยอกเอิน ก่อนจับหมับรูดรั้งปลุกปั่นอารมณ์ คนเพิ่งเคยลิ้มลองความหฤหรรษ์ผวาตามการชักนำ
“พะ พี่ไฟ”
“ครับ?”
“ลมทนไม่ไหวแล้ว อะ อ๊ะ อย่า...พี่ไฟอย่าแกล้งลม”
“โอ๋ๆ ไม่แกล้งแล้วครับอย่าร้องนะ” อัคนียิ้มเอ็นดูไล้มือเช็ดน้ำตาให้ก่อนเสือกกายเข้าสุดในคราวเดียว สองมือผละไปค้ำยันเตียงเสียงครางหวานหูเหมือนเชื้อเพลิงเพิ่มเติมให้ไฟรัก โหมกระหน่ำ
วาโยตวัด ขาโอบรอบเอวสอบที่กำลังกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง หยัดสะโพกขึ้นตอบรับร่างแกร่งที่สวนลมมาเติมเต็มรัก อ้าปากหอบตัวโยนร่างกายบิดเร้าอารมณ์ร่างสูงไปโดยไม่รู้ตัว และไม่นานความสุขสมก็พรั่งพรูทุกหยาดหยดกระจายเต็มหน้าท้องเบียนเรียบ ทิ้งกายอ่อนระทวยให้อัคนีได้กระทั้นหนักหน่วงตามใจชอบ ช่องทางรักบีบเกร็งรัดรึงแก่นกายใหญ่ อัคนีโหมรัวสะโพกครางหึ่มกระตุกสองสามครั้งก่อนน้ำร้อนจะฉีดพุ่งเข้าใน กายวาโยจนทะลักล้นออกมาเปราะเปื้อนผ้าปูที่นอน
วาโย ถอนหายใจเฮือกรู้สึกโล่งเมื่ออัคนีถอดถอนออกแต่ไม่ทันไรช่องทางกลับถูกเติม เต็มอีกครั้งพร้อมบทรักบทใหม่ที่เริ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดช่วงบ่าย กระทั่งถึงเวลามื้อเย็นอัคนีถึงได้ยอมหยุดเพราะวาโยก็ดูท่าจะหมดแรงแล้วจึง ได้อุ้มร่างระหงไปชำระร่างกายในห้องน้ำ
“มักมาก” คนถูกกระทำค้อนหน้าแดง อายมากจนไม่กล้าสู้หน้าแต่ยังปากดีได้
“ไม่ เถียงครับ” อัคนีรับคำหน้าตาเฉยพร้อมเปิดน้ำอุ่นช้อนร่างเล็กที่นั่งค้อนประหลักประ เหลือกบนขอองอ่างลงแช่ในน้ำและตามลงไปตระกองกอด นิ้วแกร่งสอดเข้าไปทำความสะอาดโดยการคว้านเอาน้ำรักออกจากช่องทางด้านหลัง ให้
............................................
ยังไม่จบกลับไปอ่านต่อ : เปลวไฟดวงที่ยี่สิบห้า
